O AUTOR DO MES. XANEIRO. HERMANN SUDERMANN


O AUTOR DO MES DE XANEIRO

 


HERMANN SUDERMANN


Hermann Sudermann (1857-1928) naceu nun lugar que daquela pertencía a Prusia e hoxe forma parte de Lituania. A súa familia, procedente de Holanda, asentárase alí para practicar libremente as súas crenzas menonitas –contrarias á guerra e a violencia en xeral. Realizou estudos universitarios, que deixou inacabados, e dedicouse ó xornalismo antes de destacar como escritor. Estivo implicado na política do seu tempo, así que foi partidario da unificación alemá e viviu con intensidade os conflitos bélicos que tanto afectaron ó seu país.

 

Hoxe bastante esquecido, no seu día gozou de popularidade. Entre os seus tradutores atópanse Unamuno ou Edith Wharton. Xeralmente relaciónase cos autores naturalistas ou próximos a este movemento –Zola, Maupassant, Ibsen, Hardy-, pero as súas obras poden emparentalo con escritores do estilo de Henry James, Anton Chekhov ou Stefan Zweig, anteriores á renovación dos xéneros experimentada pola literatura nas primeiras décadas do século XX.

https://freeditorial.com/es/books/el-molino-silencioso
Pulsa na imaxe e le a obra.

Cultivou xéneros diferentes; en especial, o conto (O lirio da India...), a novela breve (O muíño silencioso, O desexo, As vodas de Iolanda...), a novela (A dama gris, A ponte dos gatos, O pasado indestrutible, O cantar dos cantares...) e o drama tanto nun acto como en varios (Rosas, Morituri, O honor, O fogar, Lumes de San Xoán, A ledicia de vivir, Magda...).


As primeiras obras do noso autor –entre as cales se atopan A dama gris, A ponte dos gatos ou O pasado indestrutible- procuran reflectir o mundo da súa terra natal, en especial, o dos junkers, os propietarios rurais. Recorre por veces ás ideas do Naturalismo e así vemos como aparecen aspectos do estilo da loita pola vida, a lei da herdanza, a supervivencia dos máis fortes ou a degradación familiar a consecuencia dos vicios paternos. En novelas posteriores, como O cantar dos cantares, que foi levada ó cine, o autor dálles preferencia ós aspectos persoais que aparecen xa nas primeiras obras, de modo que cobran máis importancia, se cabe, os detalles románticos ou a análise psicolóxica dos personaxes. A dona de Steffen Tromholt, publicada pouco antes da súa morte, encerra aspectos autobiográficos.


Máis doadas de ler resultan as súas novelas breves. O muíño silencioso é a historia tráxica de dous irmáns namorados da mesma muller; O desexo presenta a obsesión dunha moza, Olga, namorada do marido da súa irmá, que non se perdoa ter desexado a morte desta; As vodas de Iolanda é unha marabilla de relato humorístico, na cal un vello solteirón acepta de bo grao que a súa dona, coa que vén de casar, o rexeite, e incluso facilita os trámites para que case cun mozo do que é padriño.


Por outra parte, están os seus contos. O lirio da India reúne sete que son extraordinarios por distintos motivos. “Xente feliz” parece un anticipo do realismo máxico de Cortázar; “A canción da morte” é o arrepiante contraste entre a vida e a morte, a inocencia e –tal como se entendía no século XIX- a perversión; “A vítima”, unha traxedia conxugal...


Tamén son dignas de memoria as súas obras dramáticas. En Rosas e MorituriOs que van morrer- reúne pezas nun só acto que gardan parentesco, pola brevidade e intensidade, cos seus contos. Da segunda obra, é maxistral “Fritzchen”, o drama do mozo consciente de que vai morrer nun duelo e quere despedirse dos seus pais e a súa amada. Rosas tamén encerra unha crítica ó costume dos duelos en “A derradeira visita”, onde, ademais, se presenta, de maneira sarcástica, como en “Raios de luz”, a muller adúltera e egoísta. Polo contrario, en “Margot” aparece a moza seducida e talvez violada que rexeita casar co seu sedutor e en “A princesa distante” encontramos fronte a fronte o poeta idealista e a moza soñadora ós que a vida sitúa en lugares opostos da escala social.

 

Os dramas O honor, O fogar e A ledicia de vivir foron talvez as obras que lle deron máis popularidade. En especial, a segunda, que foi representada polas grandes actrices daquela época. O honor tenta ser unha especie de obra de tese sobre este tema. O autor critica a mentalidade convencional e defende un sentimento do honor totalmente subxectivo que dependa unicamente do orgullo que unha persoa poida sentir ou non a causa dos seus actos. Defende, así mesmo, o matrimonio entre persoas de distinta clase social. O fogar –tamén traducido como Magda ou Patria; en alemán, Heimat- presenta á muller seducida e abandonada que se fai forte, consegue o éxito como cantante de ópera, leva unha existencia que non respecta as convencións sociais burguesas e regresa á súa terra para congraciarse co seu pai, quen un día a rexeitou. Como dixemos, algunhas célebres actrices identíficáronse co personaxe. Xunto con algún drama de Ibsen, representa a aparición das ideas feministas sobre a escena. Lumes de San Xoán amosa o drama dunha moza estraña, de sensibilidade exquisita, que renuncia ó amor acomplexada pola súa orixe. Por último, A ledicia de vivir amosa o drama da muller de grandes cualidades que se suicida, a pesar do seu amor á vida, polo ben dos seus seres queridos.


https://freeditorial.com/es/books/las-bodas-de-yolanda
Pulsa na imaxe e le a obra.






https://freeditorial.com/es/books/las-bodas-de-yolanda
Pulsa na imaxe e le a obra


Así, pois, trátase dun autor de obra variada. Os seus libros foron pouco traducidos ás linguas peninsulares. No Project Gutenberg podedes atopar a versión española de O muíño silencioso, O desexo ou As vodas de Iolanda –que vos poden dar unha medida do seu talento- e traducións ó inglés de varias das súas mellores obras. Incluso un estudo en francés, escrito por Paul Besson, sobre as súas primeiras novelas. Oxalá vos gusten!

O carteis da biblioteca son os seguintes:


1 comentario:

  1. Nunca lin nada de Sudermann! Voume animar con algunha obra de teatro! Grazas pola suxestión!

    ResponderEliminar